[Fic]Secret Love Diary // What should I do ???? …

posted on 16 Sep 2010 02:31 by amicafe-na

Title: What should I do ???? … 

Status : Intro of Secret Love Diary

Pairing : T.O.P x G-Dragon

Author: GD HoLiC 

Rating: PG-17

note: ....







...


....


.....






เคยแอบรักใครไหมครับ..

แอบรักเขาอยู่เพียงข้างเดียว

....

ความรักที่ไม่อาจเปิดเผย

ความรักที่ไม่สามารถจะเป็นไปได้...

ความรักที่ไม่คู่ควร...

ได้แต่เก็บไว้เป็นความลับอยู่ในใจแบบนี้ไปตลอด...



ถ้าถามว่าแล้วผมรู้สึกยังไง..




ฮะๆ..


...มันเป็นความเจ็บปวดที่หอมหวานมากๆเลยละครับ




.

.

.

.



ร่างบางนั่งอยู่บนโซฟายาวหน้าทีวี มือข้างนึงถือสมุดโน้ตเล่มเก่งไว้ มืออีกข้างก็คาบปากกาไว้เช่นกัน... หากแต่ดวงตาเรียวกลับจดจ้องอยู่ที่แผ่นหลังของพี่ชายใหญ่สุดในวง 


ควอนจียง กำลังแอบมองชเว ซึงฮยอน ...



อ..อีกแล้ว


ใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีระเรื่อพลางหลบสายตาอย่างกระทันหันเมื่อซึงฮยอนหันมา... ทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซึงฮยอนจะหันมาเห็นรึป่าว รู้เพียงแต่ว่าต้องรีบหลบเท่านั้น...




"จียง ถึงไหนแล้วอะ"

"ก็เรื่อยๆ"

โชคดีที่ยังคุมเสียงได้อยู่

"ฉัน อยากแต่งเพลงกับนายบ้างจัง..."

"...." เหมือนกันแหละน่า

"นี่ ขอดูหน่อยสิ"

"เรื่องอะไรอะ ฮยองกวนเป็นบ้าเลย ไปดีกว่า"



เรื่องอะไรจะให้ดูละ หน้ากระดาษมันก็ไม่ได้ว่างหรอกนะ แต่ก็ขีดๆเขียนๆแต่อะไรก็ไม่รู้ มีแต่อะไรซึงๆ ยงๆ แล้วก็รูปหัวใจนี่ละ 





...แล้วจะให้ดูได้ยังไงละ จริงมะ??


....




จีดราก้อน ลีดเดอร์คนเก่งแห่งวงบิ๊กแบง เดินหนีบิ๊กซึงฮยอนเข้าห้อง วุ้ย กลุ้ม ทำไมเขาต้องเดินหนีท๊อปฮยองอย่างนี้ทุกทีเลยนะ จียงวางสมุดโน้ตกับปากกาไว้บนโต๊ะ ก่อนจะกระโดดฟุ่บลงกับเตียง...

ไอ้ท๊อปฮยองบ้า ชอบมาพูดอะไรแปลกๆแบบนี้กับเขาอยู่เรื่อย ชอบมองเขาแปลกๆ ชอบทำอะไรแปลกๆ ไอ้ท๊อปฮยองคนแปลก 


"ฮึ่ยยยย"


โมโหๆๆๆ อย่างนี้ต้องทุบแรงๆ มือขาวยกขึ้นทุบตีหมอนใบนุ่มพลางดึง บิดจนเบี้ยว 


"นี่แน่ะๆๆๆ"


ฟาดมันเข้าไป ฟาดให้แรงๆ


"อย่ามาทำให้ใจเค้าหวั่นไหนนักเส่ ว้อยยยยยยย"


ปังๆๆๆๆ

ยองเบรีบเดินจากตู้เย็นมาที่หน้าห้องเพื่อนซี้ทันที...


"เห้ย ไอ้จีเป็นไรป่าววะ เปิดประตูเด้ะ" 


โอ๊ะลืมตัว เผลอเสียงดังไปหน่อย "ป่าวๆ ไม่มีไรหรอก "


คว้าหมอนใบเดิมมากอดแนบอก ยกมือข้างนึงดึงหมวกไหมพรมสีดำลายดาวใบโปรดให้ลงมาปิดหน้าซะเกือบครึ่ง




...ฉัน อยากแต่งเพลงกับนายบ้างจัง...




ท๊อปฮยองบ้า...





ไม่มีใครเห็นแววตาภายใต้หมวกใบนั้น 

ทว่า...ริ้วแดงที่ฉายชัดบนแก้มปลั่ง กับรอยยิ้มหวานๆบนใบหน้าน่ารักนั่น...ทำให้คนตัวโตที่สุดในบ้านแทบลืมหายใจ... ก่อนจะปิดประตูลงอย่างเบามือที่สุด




++++++++




กลางห้องซ้อมเต้นที่กว้างพอสำหรับคนเป็นสิบ มีเพียงแค่ไม่กี่ชีวิตเท่านั้นที่นั่งล้อมวงกันอยู่ หลังจากจียงแจกเนื้อเพลงใหม่สำหรับซ้อมในวันนี้เสร็จ ทุกคนต่างก็ทบทวนและฝึกร้องเพื่อพัฒนาฝีมือของตน...คนตัวใหญ่ที่สุดในบ้านยกมือขึ้นสะบัดไปมาตามจังหวะ ท๊อปฮยองบีทบอกซ์เก่งใครๆก็รู้ ยิ่งเวลาได้นั่งมองดูแบบนี้ชัดๆ ใกล้ๆ ก็ยิ่งเท่ห์ -/////-


ไม่รู้ว่าคนอย่างจียงเผลอนั่งมองผู้ชายด้วยกันด้วยสายตาแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไร


ไม่รู้ว่าคนอย่างจียงเผลอใจแอบมองผู้ชายคนนั้น..เพราะอะไร


อาจจะเพราะ...สายตามุ่งมั่นตั้งใจ...จริงจังกับการฝึกฝน


หรือไม่ก็...เรียวปากได้รูปสวยที่ส่งเสียงบีทบ๊อกซ์เท่ห์ๆ บางครั้งก็แหบต่ำจนฮาร์ดคอร์


หรือไม่ก็...แนวไหล่กว้างที่ดูน่าอบอุ่น



อ่า รู้ตัวอีกที จียงก็เผลอนั่งมองแบบนี้อีกแล้ว..น่าอายชะมัด 

แต่ว่า...



ท๊อปฮยองก็อย่าเพิ่งหันมาเลยนะ




บางทีนะ...

บางที...




เรื่องทั้งหมด..อาจจะเป็นเพราะ...แววตาคมที่จ้องเขากลับมาอย่างนั้นก็เป็นได้





"มองอะไร"

"ป๊าววววววววววววว"




หึ


ส่งเสียงหัวเราะในลำคอแบบที่เจ้าตัวชอบทำ พลางยกยิ้มขึ้นข้างเดียวอย่างเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ...

ไอ้หมอนี่มันกวนตีนนะว่าปะ??






แต่ว่า...

...

ดูยังไง..ก็เท่ห์อยู่ดี






ก้มหน้าลงอย่างไม่อยากจะยอมรับกับสิ่งที่ตัวเองคิด แต่ก็อดจะยิ้มพอใจออกมาไม่ได้ ยกมือดึงหมวกให้ลงมาอีกสักหน่อย...



เกลียดจัง...


....


มีมือใหญ่ๆของใครสักคนยั้งมือเขาไว้ 

...เขาเกลียดความอุ่นจนร้อนที่แล่นพล่านไปทั่วแบบนี้ เลือดคงสูบฉีดดีนักละ

แล้วหน้าเขาก็คงแดงถึงหูแน่ๆ




"นี่...."


เกลียด....


....


ออกไปไกลๆไม่ได้รึไง

...เขาเกลียดเสียงทุ้มต่ำที่ดังอยู่ไม่ไกลจากตัวเขาเท่าไร กับกลิ่นโคโลญในแบบที่เขาชอบ...


จียงผงะตัวออกมานิดหน่อย ก็มัน....


เขาไม่ชอบที่จะต้องทนอยู่ใกล้ๆท๊อปฮยองแบบนี้...ยอมรับกันตรงๆเลยก็ได้ ว่าเขาชอบที่จะแอบมองจากที่ไกลๆมากกว่า...ไม่ชอบเลยจริงๆไอ้การต้องเผชิญหน้ากัน...แบบนี้




"อ..อะไร" ตะกุกตะกักจนได้

"นาย ไม่สบาย??"

"...." 

ถอยหลังไปอีกนิด แอบดีใจนิดนึงที่เขาถอยหลังทันก่อนมือใหญ่จะวางลงกับหน้าผากของเขา

"อย่าดื้อสิ นิ่งๆนะ"



เขาไม่ควรจะขัดขืนท๊อปฮยองตะกี้เลยนะ

เขาจะไม่ขัดขืน จะไม่ถอยหลังจริงๆ ถ้ารู้ว่าท๊อปฮยองจะทำแบบนี้...แทน

มือใหญ่ทั้งสองข้างประคองใบหน้าของเขาไว้ ซึงฮยอนโน้มตัวเข้ามาใกล้...หน้าผากของเราสัมผัสกัน



"ตัวก็ไม่ร้อนนี่ เห็นหน้าแดงๆก็นึกว่าเป็นไข้"

"ไม่หรอก ฉันแค่หิวน้ำน่ะ"

พูดจบก็ลุกขึ้นไปยกขวดน้ำขึ้นดื่ม...










กลิ่นโคโลญนั่น...บ้าชะมัด











"หิวน้ำเหมือนกันแฮะ"



ลีดเดอร์ผู้ใจดีส่งขวดน้ำขวดใหม่ที่ยังไม่เปิดให้ แต่ว่าซึงฮยอนกลับไม่รับความปรารถนาดีของเขา

มือใหญ่เอื้อมเข้าจนมาใกล้...และผ่านตัวเขาไปในที่สุด




"อยากกินขวดนี้มากกว่า"




ไอ้หมอนี่มัน...

....



ไม่ทันสังเกตุหรอกว่าสมาชิกคนอื่นในห้องหายกันไปตอนไหน

แต่ถ้าไม่เพราะประโยคคำพูดเมื่อกี้ ก็คงเป็นเพราะคำพูดต่อไปนี้...





"ริมฝีปากของนาย เป็นของฉันแล้วนะ"



"...."




ขี้แกล้ง...

ชอบนัก ชอบแแกล้งเขาให้ใจสั่นนักนะ ไอ้ท๊อปฮยองบ้า




"นี่...นายน่ะ ชอบฉันใช่ไหมละ"


"บ้า เพ้อเจ้อ"





ไม่อยู่ ไม่ซ้อมมันแล้ว เลิกๆ จียงรีบเดินออกจากห้องทันที

บอกแล้วไงว่าไม่ชอบการเผชิญหน้าแบบนี้ มัน...


...หวั่นไหว


..เขิน


.กลัว



เขายังไม่พร้อมที่จะให้หมอนั่นรู้ว่าเขาแอบมองอยู่..ทุกวัน

เขายังไม่กล้าที่จะต้องอยู่กับหมอนั่น..สองต่อสอง

รู้ว่ารักหมอนั่นมากมาย แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป




"ฉันยังไม่ได้คำตอบเลยนะ อย่าเพิ่งไปไหนสิ"

"...." ก็มัน..ยังไม่พร้อมนี่

"....."

"วันนั้น...ถ้าฮยองยังอยู่...ฉัน....จะ"

"อืม ฉันจะรอ"






++++++++




ไตรมาสต์แรก ของปี 2006

"ซึงฮยอนฮยองไม่เจอกันนานเลยนะ"

"อืม นายเป็นไงบ้างอะ"

"ช่วงนี้ต้องพยายามอย่างหนัก แต่ก็ดีฮะ เหนื่อย แต่ก็สนุก"

"หรอ ..."

"ซึงฮยอนฮยองเป็นไรอ่า ...เรื่องนั้นหรอ.."

"อืม...น่าเสียดายเนอะ ทั้งที่นายช่วยฉันไปตั้งเยอะแล้วแท้ๆ"

"อย่าคิดมากสิฮะ ยังไงผลงานของฮยองก็เป็นที่ชื่นชอบนะ"

"ทำยังไงดีละจียง"

"ฮะ??"

"ฉัน...อยากอยู่ใกล้ๆนาย"

"...."

"หมายถึงว่า อยากทำงานที่เดียวกับนายอะ บางที....."

"อ่า ผมจะเอาใจช่วยนะฮะ ผมเชื่อว่าฮยองต้องทำได้..."

"ฉันจะพยายาม..."

"งั้น ไปก่อนนะฮะ"

ตอนนั้นจียงที่เป็นเด็กฝึกในค่ายวายจี ได้โอกาสกลับบ้านหลังจากผ่านการฝึกฝนมานานเป็นเดือน ... การกลับมาบ้านครั้งนี้ทำให้เขาได้พบเจอกับเพื่อนของเพื่อนบ้าน ที่เคยเล่นด้วยกันมาแต่เด็ก...ชเว ซึงฮยอน

เด็กหนุ่มผู้เปี่ยมความสามารถอีกคน ซึงฮยอนเคยส่งเดโมถึงค่ายวายจีหลายครั้ง ผลงานของเขาเป็นที่ถูกใจของผู้บริหารอย่างท่านยาง ฮยอนซอก แต่ด้วยน้ำหนักที่เกินมาตรฐานนั้นทำให้เขาไม่สามารถเข้ารับการฝึกฝนที่ค่ายวายจีได้ เขาท้อมาก จนปล่อยปละละเลยความฝันทิ้งไว้ข้างทาง.... 

แต่วันนี้...

วันที่เขาได้พบกับควอน จียง อีกครั้ง...


รอยยิ้ม..สายตา...คำพูด....กำลังใจจากจียง


รู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูกแหะ



มือขวาคลี่กระดาษที่คนตัวบางส่งให้เมื่อครู่ขึ้นดู....

Bigbang Projet~!!

โปรเจคต์ใหม่งั้นหรอ...

รอยยิ้มกรุ่มกริ่มกระตุกขึ้นอย่างปิดไม่มิด....





++++++++





เมื่อคิดมาถึงตรงนี้...เรี่ยวแรงที่เคยหายไปก็กลับเข้ามาอีกครั้ง เขาจะยอมแพ้ไมได้ แม้ว่าจะเต้นไม่เก่งเท่าใคร แต่ฝีมือบีทบ๊อกซ์ของเค้าต้องผ่านแน่ๆ เพราะฉะนั้น....เขาจะต้องฝึกซ้อมให้หนักขึ้นให้ดีขึ้น แค่ผ่านงานพี่ดองวุคไปได้...

....แค่ผ่านไปได้เท่านั้น


และถ้าเขาทำสำเร็จ.....




รอยยิ้มหวานที่เห็นแล้วทำเขาใจกระตุก...รอยยิ้มของจียง ฉายชัดอยู่ในหัวของเขา




ซึงฮยอนเพียรซ้อมครู่ใหญ่ เขาตั้งใจซ้อมเต้นกับคอนเสิร์ตของดองวุคมาก งานที่ตัดสินชะตาชีวิตของเขา ทั้งเรื่องงาน และเรื่องความรัก สีหน้ามุ่งมั่นตั้งใจ แววตาหนักแน่นเฝ้ามองตัวเองผ่านกระจก จนจับจังหวะการเต้นถูกไม่มีพลาด 




....ทุกสิ่งทุกอย่าง อยู่ในสายตาของร่างบางที่ยืนแอบอยู่ในห้องครัว 

โชคดีนะที่หิวน้ำ เลยได้เห็นของดีๆแบบนี้






อั่กกก!!!!




ร่างบางแทบจะถลาเข้าไปซะให้ได้เมื่อได้ยินเสียงดังจากในห้อง เมื่อหันไปก็เห็นว่าซึงฮยอนล้มไปกองกับพื้นซะแล้ว จะเจ็บรึป่าว จะเป็นอะไรมากไหม....


“ฮยอง!!”

“จียง...มาไง”

“ม..มากินน้ำน่ะ เจ็บตรงไหนรึป่าว“

“อืม ฉันไม่เป็นไรหรอก ขอบใจนะ”

“ฮยองน่ะ ซ้อมหนักเกินไปแล้วนะ พักผ่อนซะบ้างเส่ เวลานี้ใครๆเค้าก็หลับก็นอนกันไปหมดแล้วนะ มัวแต่ซ้อมมัวแต่บ้าอยู่ได้ อยากโหมจนร่างกายรับไม่ไหวรึไงกัน ทำไมถึงได้เป็นคนแบบนี้น่ะ นี่ดีนะที่ล้มแล้วไม่เป็นไรน่ะ ฮึ่ยยย~ ฮยองนะฮยอง ทำอะไรคิดบ้างรึป่าวเนี่ย ห๊ะ ถามจริงคิดอะไรอยู่ถึงได้ซ้อมเป็นบ้าเป็นหลังอย่างนี้เนี่ย”

“นี่ นายน่ะ..บ่นฉันเกินไปแล้วนะ”

“....” ก็มันลืมตัวนี่ ก็เป็นห่วงด้วย โธ่วุ้ย

“แน่ใจนะว่าอยากรู้ว่าฉันคิดอะไรถึงได้ซ้อมหนักขนาดนี้”

“..ก...ก็ว่ามาสิ”


ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าหวานจนคนร่างเพรียวนิ่งไม่ไหวติง ใบหน้าหล่อคมคายเลื่อนเข้าใกล้จนแทบประชิด กลิ่นเหงื่อผสมกับโคโลญลอยเตะจมูกจนต้องเบือนหน้าหนี...




“ฉันก็แค่...คิดถึงแต่นาย”





บ้า ท๊อปฮยองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ คิดถึงเขายังงั้นหรอ คิดถึงแต่เขายังงั้นหรอ





“นี่...ฉันไม่รอวันนั้นได้รึป่าว”

“อะไร ??”

“ก็..ที่ถามไป..เมื่อเย็น ขอเปลี่ยนคำถามใหม่ได้ไหม”

“..ว่ามา...”






“เรา...คบกัน...ได้รึป่าว”



“!!!!”



“หืม?? คบกับฉันได้ไหม”







เคยบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าไม่ชอบการเผชิญหน้ากันแบบนี้


เคยบอกไม่ใช่รึไง ว่าไม่ชอบการต้องมองหน้ากันตรงๆแบบนี้


แล้วเคยบอกรึป่าว ว่าไม่ชอบ...ที่ต้องมาฟังเสียงโครมครามที่ดังตึกตักตึกตักแบบนี้


จียงเคยบอกไหม ว่าไม่ชอบเลยทั้งลมหายใจอุ่นๆ และกลิ่นหอมอ่อนๆเฉพาะตัวแบบนี้น่ะ




ไม่ชอบเลยนะ



ไม่ชอบเลยสักนิด



เขาไม่ชอบ...






ไม่ใช่หรอ...






แล้วที่หน้าร้อนๆแบบนี้ เพราะโมโหฮยองด้วย ใช่รึป่าว




แต่ก็นะ...ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าเขาชอบการถูกละเลียดริมฝีปากช้าๆเนิบนาบแบบนี้...



งั้น...


ถ้าจะจูบตอบ ก็ไม่เป็นไรใช่ไหม......







….


…..




“เป็นอันว่าตกลงแล้วนะ”



“....อื้อออ..”





.


.


.




End….

 

เรารู้ว่าหลายคนไม่อยากคอมเม้น แต่เรามีความสุขที่จะลง

เพราะงั้น เชิญอ่านกันตามสบาย หากคุณยิ้มหลังฟิคจบนั่นก็ถือว่าเราบรรลุจุดประสงค์แล้ว