[one shot]Final Story

posted on 16 Sep 2010 02:22 by amicafe-na

 

Title : Final Story
Author : GD HoLiC
Rate : PG-13
Note :.... ฟิค...ไม่ใช่ชีวิตของเรา 
ขอโทษทุกคนด้วยคะ



----

ดูแลตัวเองด้วยนะคับ ยุ่งมากเลย ว่างแล้วจะไปหา คิดถึงนะ

ซึงฮยอน

----

นิ้วเรียวเกลี่ยหน้าจอมือถือเบาๆแล้วยิ้มให้มันอย่างอารมณ์ดี.. เดินไปใส่ร้องเท้าที่หน้าห้องแล้วล๊อคกุญแจเรียบร้อย 

จียงเดินเล่นไปเรื่อยอยู่ในซอยแถวบ้าน นานแล้วที่ไม่ได้ออกไปไหน นานแล้วที่ไม่ได้มาเดินเล่นรับลมแบบนี้ กระชับผ้าพันคอให้ขึ้นปิดจมูกนิดนึง เขาเป็นภูมิแพ้ แพ้มันทุกอย่าง แม้อากาศหนาวๆอย่างนี้ก็ด้วย จมูกเขาบางชะมัด โดนลมแรงๆก็ไม่ค่อยจะได้ ป่วยทุกที

เดินมาก็ไกลแล้ว จะถึงหน้าปากซอยอยู่แล้ว อืม..ว่าแต่ หนาวๆอย่างนี้ได้น้ำเต้าหู้ร้อนๆกินให้พออุ่นก็คงดี เร่งฝีเท้าให้ไปถึงร้านน้ำเต้าหู้เจ้าอร่อย 

"เอาถุงนึงคับ ไม่ใส่น้ำตาลนะ"

"สองถุงเลยคับ.."

มือบางที่กำลังล้วงหยิบเงินในกระเป๋าชะงักค้าง.. 

ไหนว่ายุ่งไง ยุ่งมากด้วยไม่ใช่หรอ แล้วนี่..มายังไง??

"เซอไพร์ส"

มือหนาเกาะกุมไว้แล้วยิ้มให้อย่างใจดี มือเย็นนะ ลมก็แรงด้วย

"ขอบคุณที่เดินมารับนะ"

"รับบ้าอะไร ฉันแค่อยากกินน้ำเต้าหู้"

ก็บอกเองไม่ใช่หรอว่ายุ่ง แล้วเขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าจะมา

"อืม ตอนส่งข้อความน่ะ ยุ่งมาก คนเต็มรถเลย แต่ตอนนี้ว่างแล้ว"

แกล้งทำหน้าย่นส่งไปให้สักที เรื่องกะล่อนละถนัดจริงนะ

"ได้แล้วคะ ทานให้อร่อยนะคะ"

ซึงฮยอนจ่ายเงินแล้วรับถุงมาถือไว้ พลางประคองจียงเดินกลับบ้าน

"ทำไมออกมาคนเดียวละ แล้วพี่ดองวุคไปไหน"

อดไม่ได้ที่จะต่อว่า หนาวก็หนาว ลมก็แรงขนาดนี้ ออกมาเดินคนเดียวได้ยังไง 

"ก็อยากเดินเล่นบ้างอะไรบ้างนี่"

เอาเถอะ เขาเห็นจียงเดินเองได้แบบนี้ก็ดีใจนะ ดีใจที่ได้เห็นคนเก่งของเขากลับมาเดินเล่น ทำนู่นทำนี่เองได้

"หมอนัดพรุ่งนี้ใช่ไหม.. ฉันพาไปนะ"

"อืม"

สัมผัสอุ่นๆที่มือกระชับแน่นขึ้นนะ มันอุ่น....ไปถึงหัวใจเลยละ

.

.

.

"อาการดีขึ้นเยอะแล้วนะ ไม่อาเจียนแล้วใช่ไหม เหนื่อยรึป่าว"

"ไม่แล้วคับ"

"อืม งั้นถ้าภายใน3วันไม่เหนื่อยหอบละก็ หมอจะนัดผ่าตัดนะ รับรองว่าจะแข็งแรงขึ้นเยอะเลย"

"คับ.."

จียงเดินออกมา ถามว่ากลัวมั้ย ไม่หรอก เขาอยากหายจากโรคนี้จะตาย สัญญาเลยนะ ว่าจะดูแลตัวเองให้มากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเลย

"อีกสามวันงั้นหรอ งั้นฉันจะลางานมานะ"

"ขอบคุณนะ"

ซึงฮยอนน่ะ เป็นคนรักที่ดีนะ คอยดูแลห่วงใยเขาตลอด เมื่อก่อนก็อยู่ด้วยกันแหละ แต่มันมีเรื่องวุ่นวายเยอะ พอจียงเป็นแผลที่ลำไส้ใหญ่จนออกอาการถึงได้ย้ายมาอยู่กับพี่ดองวุค ใกล้โรงพยาบาลดี นั่งแท๊กซี่10นาทีก็ถึงแล้ว

"โทรบอกพ่อด้วยสิ"

"อืม"

จียงน่ะว่าง่าย พูดไรก็ฟัง เป็นเด็กดีนะ แต่พ่อของจียง..คุณยางน่ะ ดุ ท่านไม่ชอบซึงฮยอนด้วย ก็เขามีลูกชายคนเดียว..แล้วพอรู้ว่าเราสองคนคบกัน ก็ไม่แปลกที่จะไม่พอใจหรอก ก็เข้าใจแล้วก็จะทำให้ยอมรับให้ได้ด้วย



พรุ่งนี้จียงจะเข้ารับการผ่าตัดแล้ว คุณพ่อของจียงมาค้างที่นี่ รวมถึงซึงฮยอนด้วย เพราะรู้ว่าจียงรักซึงฮยอนมาก และซึงฮยอนเป็นกำลังใจสำคัญ ถึงได้ยอม นั่งมองดูสองคนนี่ช่วยกันจัดของก็พอทำใจได้นะ ซึงฮยอนดูรักจียงดี งั้นจะยอมให้คบกันก็ได้ .... 

คนเป็นพ่อเป็นแม่น่ะ อะไรที่ทำแล้วลูกมีความสุข ก็ยอมทั้งนั้น


การผ่าตัดเป็นไปอย่างราบรื่น จียงไม่ได้ฉีดยาสลบแต่บล๊อกหลังแทน หมอบอกว่าจียงมีโรคประจำตัวเยอะ ความดันต่ำด้วย เพราะงั้นวิธีนี้ปลอดภัยที่สุด

.

.

เปลือกตาสีซีดค่อยลืมขึ้นทีละนิด นี่เขานอนไปนานเท่าไร รู้ตัวครั้งสุดท้ายตอนหมอบอกว่าเสร็จแล้วนะ พอเอาผ้าปิดตาออกก็เห็นว่าไม่ได้อยู่ที่ห้องผ่าตัดแล้ว ตอนนี้ก็อยู่อีกที่นึง คงเป็นห้องพักฟื้น

ลำแสงอ่อนๆส่องเข้ามา จียงรี่ตาลงเล็กน้อยเขารู้สึกชาไปหมดทั้งช่วงล่างเลย ขยับไม่ได้เลยสักนิดเดียว หันไปทางซ้ายก็เห็นซึงฮยอนยืนยิ้มอยู่ข้างเตียง 

เฮ้อ..โล่งอก ที่เห็นจียงยิ้มได้ แม้หน้าจะซีดไปหน่อย แต่..แค่นี้ก็ดีแล้ว

"คนไข้ฟื้นแล้วหรอคะ ถ้าเจ็บแผลมากก็เรียกพยาบาลนะคะ"

พ่อยางของจียงหันไปขอบคุณพยาบาลแล้วก็นั่งมองลูกชายคนเดียวที่เพิ่งฟื้นหลังจากสลบไป4ชั่วโมง..

"เป็นไงบ้าง เจ็บไหม"

"ตอนนี้ยังชาๆอยู่ไม่รู้สึกอะไรเลย"

"หรอ งี้ก็ตายด้านแล้วละสิ"

"วะ ไอ้บ้านี่ เดี๋ยวปั๊ดโดดเตะเลย"

หึ นี่ละจียง อวดเก่ง ขนาดว่าขยับตัวแทบไม่ได้แล้วนะ ยังพูดได้ว่าจะโดดเตะเขา ซึงฮยอนแกล้งทำหน้าตลกๆใส่ หวังให้อีกคนอารมณ์ดี

"โอย นี่อย่าเล่นซิ ฉันหัวเราะไม่ได้อะ เจ๊บอะ เจ๊บแล้ว"

"ฮะ?? หรอ เจ๊บมากไหมอะ เรียกพยาบาลเลยไหม"

จียงที่ขยับได้แค่แขนทั้งสองข้างกับหัวกลมๆเริ่มแสดงอาการเจ็บแผล มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น เม็ดเหงื่อเริ่มเกาะพราวบนหน้าผาก.. นี่เขาทำให้จียงเจ็บหรอเนี่ย 

"ซึงฮยอนไปเรียกพยาบาลเร็ว"

คนเป็นพ่อออกคำสั่งแล้วนั่งจับมือลูกชายไว้แน่น แรงบีบกระชับที่มือ..เขารับรู้ได้ว่าจียงเจ็บปวดขนาดไหน

"ไม่ต้องตกใจนะคะ อย่าชาหมดฤทธิ์ไปแล้ว ก็ต้องเจ็บเป็นธรรมดา"

พยาบาลฉีดยาให้จียงเสร็จก็หันมาบอกซึงฮยอน กับพ่อยางของจียง เขาเห็นว่าซึงฮยอนเล่นกับจียงอยู่ และเห็นด้วยว่าพ่อของคนป่วยทำหน้าดุใส่ซึงฮยอน

"อดทนนะจียง เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้วนะ"

มือขวาบีบแน่นกับมือของพ่อยาง ส่วนมือซ้ายก็ปะป่ายหาสัมผัสจากซึงฮยอน.. สักพักจียงก็คลายมือออกจากคนเป็นพ่อแล้วหันไปคว้ามืออีกคนมากุมไว้แทน พ่อยางทำหน้าไม่ถูกแล้วตอนนี้

"ซึงฮยอน.."

"อืม เป็นยังไงบ้างจียง"

"ซึงฮยอน.."

"หืม??"

"ซึงฮยอน..จับมือกันนะ"

จียงลูบเบาๆที่หลังมือของซึงฮยอน หน้าหวานเผยยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่รู้ตัว

....คงเป็นเพราะฤทธิ์ของมอร์ฟีนแน่ๆที่ทำให้จียงเป็นแบบนี้

"ซึงฮยอน.."

"...."

"จูบกันนะ"

"จียง..นี่..ที่นี่โรงพยาบาลนะ ทำงั้นไม่ได้หรอก พ่อก็อยู่นะ"

"ฮึ.. ไม่เอาอะ จียงจะจูบอะ"

งอแงแล้วไง นี่จียงเพ้อขนาดนี้เลยหรอเนี่ย มือหนาเกลี่ยเบาๆที่แก้มขาวซีด จียงหลับตาพริ้มเหมือนรู้สึกดีมากๆที่ได้รับสัมผัสแบบนี้ สักพักคนงอแงก็หลับไป

จียงทั้งน่ารัก ทั้งบริสุทธิ์ รู้สึกผิดมากๆที่เคยเข้าใจผิดไป.. เข้าใจผิดยังไงน่ะหรอ เอาง่ายๆนะ ซึงฮยอนน่ะเคยโดนรถชน เคยความจำเสื่อมด้วย ตอนนั้นจียงก็เริ่มป่วยแล้ว แต่ไม่ได้รักษาหรอก ก็วุ่นๆเรื่องที่เขาอยู่โรงพยาบาลนี่แหละ....

ยังจำได้ตอนที่เริ่มรู้สึกตัว แล้วอาเท๊ดดี้บอกว่ามีคนโทรมาหา หลังจากนั้นจียงก็กลายเป็นคนเดียวที่เขาอยากคุยด้วยมากที่สุด จริงๆเมื่อก่อนก็อยากคุยกับจียงที่สุดอยุ่แล้ว..ก็คนเป็นแฟนกัน แต่ตอนนั้นซึงฮยอนจำใครไม่ได้เลยนะ จำไม่ได้จริงๆ จียงนี่ถือว่าเป็นเพื่อนคนเดียวที่มีในตอนนั้นเลย แล้วพอจียงบอกว่าเราสองคนเป็นแฟนกันนี่ดีใจเลยแหละ เขาพอจะเห็นภาพลางๆว่าบนที่นอนของเขามักจะมีเขากับผู้ชายตัวเล็กๆบางๆน่ารักๆนอนข้างๆ

แล้วเรื่องมันก็เกิดจนได้ พอเขาเริ่มที่จะติดจียง เริ่มบอกว่าให้จียงโทรหาทุกวัน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจียงป่วย แล้ววันนั้น..จียงเจ็บแผลมากเลยกินยาแล้วหลับไป ตื่นมาก็เลยเวลานัดไปแล้ว2ชั่วโมง อาเท๊ดดี้บอกว่าจียงน่ะมีคนอื่น บอกว่าจียงน่ะเป็นเกย์ขายตัว มั่วไปทั่ว ให้เลิกคบได้แล้ว อาเท๊ดดี้บอกว่าถ้ามีซึงฮยอนคนเดียวจริงๆ ถ้ารักจริงๆ จียงจะไม่ผิดนัด ไม่ผิดสัญญา

ยอมรับตรงๆเลยว่าตอนนั้นเชื่อสนิท โกรธมากด้วย ก็คนมันจำอะไรไม่ได้ แล้วอาเท๊ดดี้ก็เป็นคนดูแลเขาช่วงที่เขาจำอะไรไม่ได้ เขาก็ต้องเชื่ออาเท๊ดดี้สิ จริงมั้ย?? ญาติกัน เป็นห่วงเขาดูแลเขาขนาดนั้น ไม่มีทางโกหกเขาหรอก เขาไม่รับโทรศัพท์จากจียงอีกเลย ช่วงนั้นจียงเองก็อาการทรุดเหมือนกัน

แต่ความรักของเรามันเป็นอะไรที่สุดๆแล้วละ อยู่ๆวันนึงเขาก็เกิดจำเรื่องราวของเราได้ บอกตรงๆว่าโกรธอาเท๊ดดี้ โกรธมาก โกรธจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ในที่สุดเขาก็มาหาจียงที่บ้านพี่ดองวุคนี่แหละ

เชื่อไหม จียงดีใจแล้วร้องไห้ใหญ่เลย พูดคำเดียวว่า "ซึงฮยอนมาแล้ว กลับมาแล้ว" ตั้งแต่นั้นมาเขาสัญญากับตัวเองว่าจะดูแลคนนี้ให้ดีที่สุด.. ยิ่งรู้ว่าจียงเองก็ป่วยแล้ว..เขายิ่งรักจียง ยิ่งโกรธอาเท๊ดดี้มากขึ้น

แต่เอาเหอะ ช่างมัน เรื่องมันผ่านไปแล้ว.. แล้วตอนนี้จียงก็ฟื้นแล้วด้วย

"ตื่นแล้วหรอ พ่อกลับไปแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะดูแลนายเอง"

ดูแลนายเอง ดูแลนายเอง ดูแลนายเอง

คำพูดของซึงฮยอนดังก้องในหู... ดวงตาของจียงเริ่มสั่นไหว

ซึงฮยอนจะรู้ไหม ตอนนั้น ที่ซึงฮยอนฟื้นขึ้นมาแล้วจำใครไม่ได้.. คำพูดนั้น....

"จียงอยู่กับใคร"

"หืม อยู่คนเดียวสิ" กลั้นใจพูดออกไปเลยนะ ก็ซึงฮยอนอยู่นี่ แล้วเขาจะอยู่กับใครละ

"แล้วใครดูแลจียงละ"

"...."

พูดไม่ออก จะให้ตอบคำถามยังไง ก็คนที่เคยดูแลเขามาตลอด..จำอะไรไม่ได้ ช่วยอะไรตัวเองยังไม่ได้เลยแบบนี้...

จียงแค่พยักหน้าแล้วส่งยิ้มให้...

ขอบคุณนะ....

ขอบคุณทุกอย่าง ขอบคุณที่จำเรื่องทั้งหมดได้

ขอบคุณที่กลับมา...

วันนี้จียงเชื่อว่าความรักของเราสองคนมันยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เชื่อขนาดว่าเราสองคนเกิดมาเพื่อกันและกัน เราสองคนผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะ เยอะพอที่จะเชื่อใจและมั่นคงต่อกันและกันได้ขนาดนี้....



.

.

.

[i]ชเวซึงฮยอน say: สบายดีไหม

ควอนจียง say: ก็เรื่อยๆ

ชเวซึงฮยอน say: หรอ แล้วคิดถึงฉันมั้ย.. ฉันคิดถึงนายทุกวันเลย..

ควอนจียง say:....

ชเวซึงฮยอน say: ขอโทษนะ 

ควอนจียง say: offline
[/i]
.

.

.

เข้าหน้าหนาวมาได้พักนึงแล้ว แต่ฝนก็ยังคงตกอยู่เรื่อยๆ ฝนตกทีไรจียงตาพร่าทุกที แต่พักนี้ตกบ่อยเหมือนกันนะ... เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าหนาวๆแบบนี้น่าจะได้อยู่กับคนรัก จียงว่ามันเป็นอะไรที่โรแมนติกที่สุดแล้ว หนาวๆแบบนี้ กุมมือกันไว้ อุ่นดีออก


RRRRRR

เบอร์คุ้นตาแต่ไม่ได้เมมชื่อไว้ปรากฏขึ้นบนหน้าจอมือถือ... นานเท่าไรแล้วนะ ที่ไม่ได้คุยกัน

"ฮัลโหล"

"เห็นเมลมา มีไรไม่โทรหาฉันละ.."

"...." ก็เคยบอกแล้วนี่ว่าไม่ต้องโทรมา แล้วใครจะโทรไปหาคนที่ตัวเองพูดแบบนั้นใส่ละ

"โทรหาฉันไม่ได้เลยหรอ"

"...." ก็ไม่อยากโทร ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น

"ที่อยู่เดิมใช่ไหม แล้วจะส่งเอกสารไปให้นะ"

"ขอบคุณนะ"

เป็นประโยคที่สองที่พูดออกไป มันสั่นๆนิดๆนะ เอาจริงๆเขาไม่อยากคุยก็เพราะงี้แหละ

"ไม่เห็นต้องขอบคุณเลย ฉันเป็นคนผิดด้วยซ้ำ ฉันไม่รักษาสัญญาอะไรเลย นายไม่ว่าไม่ด่าก็ดีแค่ไหนแล้ว"

"...." ก็นั่นมันนิสัย เวลาที่มีคนทำอะไรให้ จียงก็จะขอบคุณเสมอ 

"งั้นฉันไม่กวนแล้ว บายนะ"

จะไม่พูดว่ารัก จะไม่บอกว่าคิดถึง จะไม่ทำเหมือนทุกอย่างยังเหมือนเดิม เพราะรู้ว่าทำแบบนั้นแล้วจียงจะไม่คุยด้วย ขอแค่ได้ยินเสียงแบบนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว..

ที่ผ่านมาเขาผิดเอง ทั้งที่สัญญาไว้แล้ว แต่ก็ทำไม่ได้ เขาละเลยจียง เขาเห็นแก่ตัวเองเป็นสำคัญ.... ทั้งที่จียงบอกแล้วว่าให้มาหาบ้างภายใน 6 เดือน แต่เขาก็ไม่ทำ เหตุผลน่ะหรอ อย่ารู้เลย มันแย่กว่าที่ทุกคนคิด มันสิ้นคิดจนเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำแบบนั้น แค่ไปหาจียง แค่ทำตามสัญญา..ก็ไม่ได้

ถึงจะไม่ได้บอกเลิกกัน แต่การผิดสัญญาแบบนั้น.. จียงไม่ชอบ ไม่ใช่ว่าอคติ ตั้งแต่ทุกอย่างดีขึ้นแล้วซึงฮยอนย้ายมาอยู่กับเขาที่บ้าน แต่หลังจากพ่อกับซึงฮยอนทะเลาะกันรุนแรงแล้วไล่ซึงฮยอนออกจากบ้าน เขาบอกแล้วให้ติดต่อและมาหาบ้างใน6เดือน แต่จริงๆเขาให้เวลาซึงฮยอนถึง1ปีกว่าๆด้วยซ้ำ แต่ซึงฮยอนก็นิ่งเฉย.. เฉยจนเขาทนไม่ไหวแล้ว

คนรักน่ะ ถ้ามีแล้วไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้น.. จียงก็เลือกที่จะอยู่คนเดียวดีกว่า

หยาดน้ำใสไหลจากปลายคางมนหล่นลงบนเนื้อผ้านุ่ม

อ่า...ฝนตกอีกแล้ว


จบ....

 

เรารู้ว่าหลายคนไม่อยากคอมเม้น แต่เรามีความสุขที่จะลง

เพราะงั้น เชิญอ่านกันตามสบาย หากคุณยิ้มหลังฟิคจบนั่นก็ถือว่าเราบรรลุจุดประสงค์แล้ว


ลาก่อนคะ